Hi semua.... (bajet ramai la yg bace blog nih,haha)
Sebenarnya, bnyk benda yg nak sy cerite..tp nak memulakan tu yg payah..Banyak sebb..pertama, dah tentu2 malas, tp sebenar2 nye hari tu (sebelum saat ni) tgh cari kekuatan nak bercerita. bunyi macam agak beremosi tp itulah sy, ade kalanye mmg emosi dalam membuat dan melaksanakan trasmisi dalam hidup sy..
Pertama, sy panjatkan kesyukuran pada Dia sbb telah memakbulkan doa hambaNya yg kerdil ini, yang mane dapat memenuhi kehendak kerjaya seperti yg diimpikan. 9 April 2010, surat penempatan dr MOH sy terima, menyatakan tarikh lapor diri ke Jab Kesihatan Selangor iaitu 16 April 2010 bersamaan lagi seminggu dr tarih surat diterima. Point penting surat..ye..betul..sy telah di-postingkan ke Hospital Selayang, Selangor. Perasaan sy?? Pada mulanye, xtau nak kate..mungkin happy sebb xlah jauh sangat. tp mungkin sedih sbb terpakse transfer ke tempat yg jauh dr kebiasaan. Itu baru perasaan untuk permulaan..hari seterusnya???
Kelemahan paling ketara, juga emosi yg paling xdapat ditahan2...on d day dapat surat, mak asyik risaukan sy (suare mak dalam perbualan kat phone sangat ketara). Lapor diri bermakna akan terus berkhidmat. terus berkhidmat bermakna sy akan terus menetap di sane. Soalan mak yg berkali2 ditanyekan pd sy...
- Nak tinggal kat mane?rumah sewa?kat mane?sape nak cari?
- Kenal sape2 kah kat area selayang?
- Tau ker macam mane nak pegi? Nak suh abg2 hantarkan?
- Boleh minta tangguh mule keje x sampai abes notis resign? Nanti gaji tempat lame kne hold, nak bayar ganti rugi..
- Nanti jgn lupa apply kuaters..
Sy tau mak sangat risaukan sy, tp mak mesti yakin pd sy bahawa sy boleh berdikari. Sy akan usehekan segala2 nye sendri, klu boleh sikit pun sy xmahu menyusahkan abg2 saya, walaupun pada hakikatnya mereka xkesah nak bantu sy. Betul, sy hanye perlu mak yakin pd sy yg sy boleh settlekan segalanya sendri. Paling tersentuh sewaktu mahu balik ke seremban, sy salam dan cium mak..mak ckp "Klu xdapat buat penangguhan, lambat lagi la nampaknye nak jumpa mak"...tersentuh hati sy mak.sy tahan air mate, xmahu nanges di depan mak..kemudian, bila telefon mak (dlm minggu berkenaan), sy tanye mak buat ape..mak jawab " xde ape..xboleh nak wat pape, hati risau, xsedap hati selagi xtau macam mane keadaan akak(sy) nak memulakan kerja di tempat baru"...Wahai mak yg amay sy cinta, sy tau mak sayangkan sy, mak risaukan sy, tp klu mak risau macam ni, hati sy akan bertambah berat nak berjauhan dgn mak.Hati sy pasti gundah utk memulakan kerjaya saya di tempat baru. Hari2 sy pasti xtenang mengenangkan mak yg risaukan sy di sane nanti..
Alhamdulillah...bermula dgn mencari tempat untuk berteduh, proses lapor diri hinggalah permohonan penangguhan..segala urusan Dia permudahlan. Sepupu sy baek hati membenarkan sy tinggal di rumahnya nanti. Maka, hal rumah dah selesai, xjauh sangat dr rumah ke hospital. Cuma mmg dah kebiasaan, agak jem. Cara atasi, kene keluar awal.(pasti terase sbb selama ini masuk keje pkul 9, 8.30 baru kluar rumah.itu pun maseh berbaki 10 minit sebelum punch card merah.huhu)
Sy mmg jahil bab2 jalan di selangor/kl..siyes..mugkin sbb sy jarang ke sane (sy pompuan kg yg mungkin org kate agak kolot bile xtahu banyak jln di kota besar itu). Tapi, ade insan yg sangat baek hati dan bermurah hati membantu sy. Thanx to my best fren 4ever, dayah. Kamu mmg selalu membantu sy bila kala sy ade urusan di kota itu. Dayah tumpangkan sy bermalam di rumahnya yg cantek itu, dia masak mee goreng yg sedap sbg dinner, dia jg bw sy tunjukkan jln,xcukup dgn itu..dia siap membuat peta yg pd mulanya buat kat A4 tp xcukup space, amek kertas lagi besar.hihihi..terima kaseh sahabat.jase kamu pasti sy kenang.
Di Hospital Selayang, seharian di sana pade mulanya memang terase begitu janggal. Kepala sy ligat berfikir, ahh..inikah tempat yg bakal sy berkhidmat. Begitu cuak, hati sy seperti mahu berpatah balik tp itu mungkin hati kecil jahat yg tidak sepatutnya sy rase. Perkenalan dgn staf2 seangkatan berlaku dgn pantas. betul...itu yg pasti iaitu, hanya 2 org staff saje yg sy ingat name nye..yg lain xsempat nak singgah di memori ingtan sy. maaf.itu mmg kelemahan sy, susah nak ingat name org yg diperkenalkan dalam sekali ramai2.hehe. Berjumpa dgn ketua jabatan, seorg doctor pasti. kesibukkan beliau pd hari berkenaan yg terpakse attend meeting yg bnyk menyebabkan kami hanye berjumpa xlebih 20 minit rasenye. Pada mulanya, sy agak kurang pasti sama ade beliau dpt memberi kelulusan ats permohonan penangguhan saya, tp mungkin atas faktor kekangan masa, beliau bersetuju..syukur tuhan...1 lagi perkara selesai atas kehendakMu.
Sekarang, sy cuma menghitung hari untuk memulakan kerja di sane. Sejujurnya, sy sayangkan kerja sy sekarang. Mungkin 3tahun++ bekerja, meyebabkan ia sebati dalam hidup sy. Tp apa boleh buat, ape salahnye sy membuat transmisi klu ia ke arah yg lebih baek. Minggu lepas hati sangat emosi.terlalu memikir perkara2 akan dtg. tp setelah bermotivasi diri, juga dimotivasikan oleh beberapa sahabat..sy menjadi labih positif. ye..sy akan lakukan yg terbaekk..
Mak, sy mohon restu mak. Mak yakinlah pada anak mak ni. InsyaAllah, segalanya akan berjalan lancar. Mak jgn sedih, mak jgn risau, mak hanya perlu doakan sy semoga sy dapat meneruskan perjuangan hidup sy..demi mak, demi keluarga, akan sy jaga dan pelihara kehormatan diri, tutur kata dan segala-galanya..
